Zeewijding Zeebrugge
Een eeuw traditie – ontstaan uit geloof of bijgeloof ?
In het hart van Zeebrugge, een kleine havenstad aan de Belgische kust, leeft al bijna een eeuw een traditie die onlosmakelijk verbonden is met de zee, de visserij en de gemeenschap : “ de Zeewijding ”.
De Eerste Wereldoorlog liet diepe sporen na in de regio en ook de vissersgemeenschap van Zeebrugge bleef niet gespaard. Toch herrees de haven langzaam, en in 1920 werd het allereerste vissersvaartuig met de letter Z gedoopt – het officiële startpunt van Zeebrugge als volwaardige vissershaven.
Net als in andere kustgemeenten groeide ook hier het besef van de nood aan een moment van bezinning en verbondenheid. In 1926 vond de eerste Zeewijding van Zeebrugge plaats: een plechtige processie en een zeezegening, ontstaan uit geloof, traditie en wellicht ook een vleugje bijgeloof – een symbolische bescherming voor zij die dagelijks hun leven op zee wagen.
Een ritueel van herinnering en hoop :
De Zeewijding is sindsdien uitgegroeid tot een jaarlijks ritueel met een diep symbolische en sociale betekenis. De processie vertrekt traditioneel vanuit de Vrije Basisschool Roezemoes en trekt in stille ingetogenheid door de straten van Zeebrugge naar het Visserskruis waar een eucharistieviering plaatsvindt ter nagedachtenis van de overleden vissers.
Op het monument staan de namen gebeiteld van zij die hun leven verloren op zee, een tastbare herinnering aan de offers die de visserij met zich meebrengt.
De keuze van de locatie is geen toeval: het uitzicht op de open zee draagt een symboliek van oneindigheid en onzekerheid, maar ook van verbinding. Op het einde van de viering vindt de zeezegening plaats. De pastoor spreekt een zegen uit over de zee, de vaartuigen en iedereen die met de zee leeft en werkt. Op het water liggen vissersboten stil, eerbiedig te wachten.
Link naar de viering van editie 2025 vindt U in de afzonderlijke bijlage
Beeld, klank en emotie :
Tijdens de viering worden ook drie taferelen uitgebeeld : De Wonderbare Visvangst, Op Hoop van Zegen en De Dodendans – scènes die de hoop, de strijd en de tragiek van het vissersleven verbeelden. Deze worden begeleid door de indrukwekkende klanken van Pipes and Drums en door lokale liederen, waaronder Klein Verdriet, Groot Verdriet en Het Visserslied, gezongen door een plaatselijke zangeres.
Tegeltjes, vis en verbroedering :
Als herinnering aan de Zeewijding wordt elk jaar een gedenktegeltje uitgebracht. Voor velen is dit een geliefd verzamelobject. Een overzicht van deze tegeltjes is permanent tentoongesteld in de Sint-Donaaskerk, waar ze getuigen van bijna een eeuw traditie.
De Zeewijding wordt traditioneel afgesloten met een receptie, waar deelnemers en genodigden samenkomen om na te praten, herinneringen te delen en de verbondenheid binnen de gemeenschap te vieren. Tijdens dit warme slotmoment worden gebakken visjes geserveerd – een kleine, maar symbolisch krachtige knipoog naar de kern van het hele gebeuren: de zee, haar gaven en de mensen die hun leven eraan wijden.
